Caesar of Christus

In de loop der tijd zijn er veel boeken en zelfs films verschenen, die gebaseerd zijn op de bloedige geloofsvervolging in de eerste eeuwen van onze christelijke jaartelling. Het was een machtig hoofdstuk in de kerkgeschiedenis, toen het bloed der martelaren het zaad der kerk was. De mensen moesten kiezen tussen Christus of Caesar, want niemand kan twee heren dienen.

Dit koninkrijk binnen een koninkrijk, dit pelgrimsvolk in de wereld maar niet van de wereld, Joh. 17:14 dit uitschot der aarde vormde een indrukwekkend schouwspel voor de toenmalige wereld. Deze minderheidsgroep in een heidens land had de roepstem van Christus gehoord en moest niets hebben van de verering van Caesar. Er was een prijs te betalen en zij hebben die betaald. Sommigen werden voor de
leeuwen geworpen. Anderen werden naar de brandstapel verwezen. Hun brandende lichamen werden letterlijk de vlammende toortsen, die zij in geestelijk opzicht reeds waren geweest. Maar tien golven van vervolgingen konden deze vreemde sekte niet uitroeien. Integendeel, zij nam in kracht en omvang zienderogen toe.

Daarom moest satan van tactiek veranderen. Inplaats van het Christendom te vervolgen, maakte hij het populair.

Keizer Constantijn ging tot het Christendom over (ca. 313 A.D.) en verhief het tot staatsgodsdienst. Het was geen schande meer, Christen te zijn; maar een teken dat men met de tijd meeging. Een modekwestie dus. Duizenden onbekeerde Christenen voegden zich bij de kerk. Oude heidense offerfeesten werden omgezet in christelijke feesten. Het avondmaal des Heeren werd een offer in plaats van herinnering. Predikers werden priesters. Prachtige gebouwen en schitterende ceremoniën namen de plaats in van de eenvoudige eredienst in de catacomben.

Het Christendom veranderde niet de wereld, maar de wereld heerste over het Christendom. Wij hebben ons nimmer van deze geweldige tragedie kunnen herstellen.

Lees verder