Sommige mensen zien er enorm tegen op om in de Bijbel te lezen. Er wordt wel eens gezegd dat het goed is om iedere dag een stukje te lezen, maar veel mensen vinden dat braaf een goede gewoonte zolang ze het maar niet zelf hoeven te doen. Het lijkt weg of tal van christenen een grote weerstand of zelfs een afkeer hebben van het lezen in Gods Woord. Ze laten de Bijbel maar liever dicht en richten zich in plaats daarvan op een relatie met God. Want door gaat het toch om. Of niet?

De redenen van onze weerzin tegen het lezen in de Bijbel kunnen veelomvattend zijn. Mensen kunnen soms geen zin hebben omdat ze niet goed weten waar ze moeten beginnen en hoe ze bijbelstudie moeten doen. Anderen denken bij het woord bijbelstudie meteen aan enorme speurtochten in concordanties, naslagwerken en bijbelcommentaren. Weer anderen denken dat je in ieder vers iets bijzonders moet ontdekken: dat nooit meteen duidelijk zal zijn wat er nu eigenlijk wordt bedoeld. Ook kunnen mensen een angst voor de Bijbel hebben ontwikkeld door teleurstellingen uit het verleden. Wie ooit a) heeft geloofd en er vervolgens achter kwam dat de Bijbel
b) bedoelde is bang voor nieuwe ontgoochelingen. Het daaruit volgende gevoel van onmacht kan er voor zorgen dat we de Bijbel dan maar liever helemaal niet meer open slaan.

Lees verder

Herken je de typologie?

Deze pagina’s zijn speciaal voor de vrouwen geschreven, maar mannen mogen het ook gerust lezen.

Tijdens mijn verblijf in India werd op straat mijn aandacht getrokken door muziek. Er passeerde een grote bruiloftstoet. In het midden werd door een aantal mannen een enorm grote tafel gedragen. Daarop zaten tegenover elkaar, met gekruiste benen, een bruidegom en een bruid. Op de tafel lagen geschenken, en er kwamen telkens meer bij.
De bruidegom keek stralend en trots om zich heen, en nam groetend de hulde in ontvangst. De bruid zat met neergeslagen ogen zedig tegenover hem, en reageerde nergens op, alsof dit alles haar niet aanging. Ik vroeg aan een Indiër naar de betekenis van dit ceremonieel. “O”, zei hij, “dat doen ze om aan de familie en vrienden van haar man te tonen, wat een onderdanige vrouw hij krijgt”. “En hoe lang houdt zij die houding vol?”, vroeg ik. “Niet zo lang, denk ik”, zei de man grinnekend. “Zij zal wel spoedig proberen de baas te spelen net als de meeste vrouwen”.

Een ander tafereel in hetzelfde land. Ik zat in een trein, tegenover mij twee Europeanen. We zagen op een landweg een man wandelen, een bijl over zijn schouder. Enkele meters achter hem liep zijn vrouw, zwaar bepakt en beladen, een baby op haar heup. De één maakte de ander attent op die sociale wanverhouding, de achterstelling en discriminatie van de vrouw. “Dat lijkt erger dan het is”, zei de ander. “Ik ben hier al jaren en heb ontdekt dat ook hier, net als overal in de wereld, tenslotte alle Adams doen wat hun Eva’s zeggen dat ze doen moeten”.

Lees verder