Those following President Obama’s prepared remarks during a speech in Milwaukee, Wisconsin Monday were thrown a bit of a curveball when it came to a description of his critics:

“Some powerful interests who had been dominating the agenda in Washington for a very long time and they’re not always happy with me. They talk about me like a dog. That’s not in my prepared remarks, but it’s true,” he told a crowd largely consisting of union members.

Had al een tijdje last van een gozer op usenet, en zat te bedenken hoe of ik van die lastpak kon afkomen. Nou wil het dat ik van het arbeidsbureau destijds een omscholingscursus kon doen, maar de cursus die ik verkoos duurde een beetje lang, namelijk 11 jaar. Dat was namelijk voor forensisch patholoog-anatoom. Of je nou een vissie schoonmaakt of een mens, nietwaar.

Welnu, omdat ik me daar toch lichtelijk in verdiept had, schreef ik het volgende:

Ik kom je wel ff opzoeken…. beschouw ik je als van een klant met speciale voorwaarden. Dat houdt in langzaam van het leven beroven, vastketenen en dan specifieke spiergroep doorsnijden, een ontbinding maken van je hoofd en je lichaam: Wat inhoudt dat ik vlak onder je nek, je ruggegraat blootleg en de daartussenliggende zenuwbanen doorsnijdt, zodat je de pijn niet meer zult voelen als ik je buik opensnijdt, en de hele mikmak er uit haal, beginnende met je maag los te snijden. Ik verricht professioneel werk. Ik lever beter werk af als een patholoog, met het enige verschil dat ik je niet dichtnaai. Ik houd je zolang mogelijk in leven, en bij je volle bewustzijn met wat ik doe, bloedvaten brand ik dicht, zodat je aan overtollig bloedverlies niet zult gaan. De milt, de alvleesklier, de beide nieren verwijder ik, vervolgens de darmen, het algeheel dump ik in meegebrachte emmers. En als laatste snijd ik voorzichtig met zeer goede zorg je lever weg, als je dat goed aanpakt, dan blijf je, hoewel doktoren dat anders bevestigen, nog zeker drie uur leven. Vervolgens spuit ik de holte die ontstaan is vol met purschuim, dek het af met wat ik tevoren altijd gereed heb gemaakt. ( Ik maak nl. altijd een studie vooraf van degene die een special treatment krijgt, omda’k in de internationale onderwereld bekend sta als: …. !
Die naam krijgen jullie niet… dat zou wel erg makkelijk zijn..) Vervolgens ontdoe ik alles daaromheen van bloedspetters en dweil de boel op,  zodat je niet kunt zien dat er een operatie (die nadien meestal als een slachting wordt gekenmerkt) heeft plaatsgevonden. Vervolgens kleed ik je weer aan, en zet je staande, doordat ik mijn werk altijd perfect doe, hoef ik niets te doen om je te laten staan, omdat lijkstijfheid optreedt, vanaf het moment dat ik je opricht… hoe of dat precies zit, hoef je niet te weten, dat is immers het geheim van de smid. Meestal zet ik mijn slachtoffers voor het raam… en in geval je mocht denken, dat je op die manier om hulp kan schreeuwen… vergeet het maar, want de mondholte zal gevuld worden met een bepaalde stof, waardoor ik je gezicht kan vormen alsof er niets aan de hand is, en je zou hooguit door de  blik in je ogen iemand kunnen waarschuwen, maar een ieder die onder de neus ziet naar een lachende mond, die zal hooguit denken, dat je niet goed bij je hoofd bent. In tussentijd dat je lichaam afsterft, sterf je omdat verontreinigd bloed, door afwezigheid van je lever, je totale lichaam vergiftigd.

Zullen we een tijd afspreken?

‘t Bleek afdoende te zijn!

De mooiste humor is zwarte humor.

Met een flinke vaart reed hij van IJmuiden naar Heemskerk. Het was al donker. De wegen verlaten. Het geluid van de machine verdoofde hem. Machtig en hoog zat hij op de stuurstoel. De grootste laadschop van Europa.

Vier meter breed, 95 ton zwaar, alleen al de wielen waren twee meter hoog. Nog even en dan zou hij bij haar zijn. Bij het huis waar ze zich ‘laf’ verschanste. Hoe kòn ze hem verlaten? Eenmaal in Heemskerk laveerde hij zijn bakbeest door de smalle straten. “Opeens ik zag een gigantisch monster met lichten”, vertelt mevrouw Van der Moer die net haar hondje uitliet die avond. “Auto’s lagen op hun kop. Eentje was platgedrukt tegen de Co-op.” Overal zag ze mensen die probeerden hun auto te redden. Een man kon nog maar net uit zijn auto springen voor die in de bek van de shovel werd geschept. Met de brandende auto in zijn kaken reed de shovel verder, gevolgd door de politie die niet goed wist hoe de man te stoppen. Uiteindelijk kwam hij tot stilstand. Midden op de gevel van zijn geliefde Sandra. “Er kwam zo’n onbeschrijfelijke haat naar boven toen ik haar die middag met een ander zag”, zou Hans van W. later verklaren. “Ik kón niet anders.”

Op 8 november 1991 werd de IJmuidense shovelaar Hans van W. veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf. Zestig auto’s en tien lichtmasten had hij in zijn vaart meegesleept. De schade bedroeg meer dan een half miljoen gulden. Uit psychiatrisch onderzoek bleek dat de man zijn zekerheid aan zijn shovel ontleende. Toch trouwde Hans van W. een paar maanden later met zijn Sandra. Inmiddels zijn de twee alweer gescheiden, en leeft Hans met een nieuwe vrouw. “Ik wil er niet meer over praten”, zegt hij woedend. Hij heeft ervoor gezeten, per advertentie heeft hij zijn excuus aan de gedupeerden aangeboden. Destijds werd het de videotheek aan de Bachstraat verboden om T-Shirts te drukken met daarop: “Heemskerk, ShovelCity!”

Bron: Geheugen van Heemskerk