The media has been pushing skinnier and skinnier women on the public for years. Many have thought this was just the latest fads of the fashion industry but, is it possible that all of these skinny chicks have been part of the efforts by TPTB to dumb us down and turn us into good slave laborers?

A recent study seems to support this theory:

The Brain/Butt Theory

We hope the Nobel Prize committee didn’t miss this week’s release of a groundbreaking study titled, “Waist-hip ratio and cognitive ability: Is gluteofemoral fat a privileged store of neurodevelopmental resources?”

Translation, for the benefit of you size zeroes out there: Are fat-bottomed girls smarter? Answer: Yes. They also have smarter kids, according to researchers at the University of Pittsburgh and the University of California at Santa Barbara

The data on the brain/butt theory, though, is pretty convincing. In a study of more than 16,000 women, the curvy girls consistently outscored their slender counterparts on cognitive tests. Their kids outscored the skinny moms’ kids too. But the researchers don’t posit that bigger is automatically better. What matters is the size of the hips relative to the waist. That’s because fat stored around the buttocks and thighs is high in omega-3 acids, which promote brain growth, while fat stored around the middle is loaded with omega-6 acids, which make your pants too tight.

Women with “pear” or “hourglass” shapes have greater reserves of omega-3, which nourishes their own brains and is essential to fetal brain development in the third trimester of pregnancy.

The study shows that fat bottomed girls tend to have higher intelligence than their skinny sisters and that they pass on this intelligence to their offspring through the brain-building fats they keep stored in their bottom and thighs.

Is it possible that TPTB have been pushing those anorexic looking models on us for all those years in an effort to make men more attracted to skinny chicks with no brain building material in their trunks? They’re probably trying to dumb down future generations in order to breed the perfect slave population.

I say we all defy TPTB and start dating more fat bottomed girls in an effort to create a super smart generation capable of throwing off the chains of their oppression.

Let’s hear it for those fat bottomed girls!

Anyway, this theory gives us men the perfect reply to one of the most terrifying questions our significant others can possibly ask us:

Does this dress make me look fat?

Now, guys can come back with the perfect (and, maybe for the 1st time honest) response:

No, honey, I think it makes you look SMART.

Bob Duncan a.k.a Diefex

When a Reddit user recently challenged the online community to give him a reason not to kill himself, their responses either failed to stop him—or pushed him over the edge.

On Friday, August 20, at approximately 5 p.m., a 24-year-old Reddit user named Diefex signed in to the popular social news community in search of a reason not to kill himself.

“Give me one reason why I shouldn’t end it right now,” he wrote. “Go.”

“Just one?” asked pyxlated.

“Yes, I just need one legitimate reason,” answered Diefex.

“Give me one reason why I shouldn’t end it right now,” he wrote to the online forum. “Go.”

“Because you will never again eat good food, have an orgasm, find something amusing, create something, help someone else, or sit around with the luxury of asking whether or not you want to live,” answered pyxlated, whose real name is Eran Cantrell.

Other users chimed in. One warned it was “a coward’s way out,” another “extremely selfish.” But not everyone was kind. Others, whose comments have since been deleted by their authors, posted messages along the lines of “DO IT FAGGOT’,” according to Cantrell, who saw the since-removed posts.

Before they were wiped from the site, users ganged up on the discouraging comments and “they were heavily downvoted immediately,” says Cantrell. (A “downvote” is the Reddit community’s way of making unwanted posts disappear, or at least pushing them below more qualified comments.)

Despite all the comments encouraging the young man not to give up on life, Diefex couldn’t be talked down from his proverbial ledge. Less than two hours later, the community would later learn, he made the irreversible decision to take his own life.

Outside of Reddit, Diefex’s name was Robert C. Duncan. To his friends and family, he was Bob, a young man from the Philadelphia suburbs who just celebrated his birthday on August 12. He was a creative type who made art and electronic music, which he posted on his MySpace and YouTube accounts. In previous posts on Reddit, he spoke of his struggle with medication, depression, and his disapproval of organized religion.

Five days after Diefex went dark, Reddit moderator Taylor Paiga received a message sent from someone who knew Diefex in the non-Reddit world. The message “was unlike any other” Paiga had ever received. It was from Diefex’s mother, who had found the site and logged-in, searching for answers.

“Son’s last questions,” read the subject line.

“I am looking for past postings by my son, who died on Friday. I just want to know what he wondered about. I am his mom. Is there a way to find what he has asked? He loved this site.”

When he read it, Paiga said he was “absolutely heart-broken.”

“As a son who has a close relationship with my own mother, I could barely grasp the pain and sense of loss that she must be going through,” he says.

He replied to Diefex’s mother, offering to help, but she never wrote back.

To alert the community of what had happened, Paiga posted a screenshot of her message with the title, “Reddit, we lost one of our own last Friday.” In the post, he reminded everyone of an entire subreddit (a sub-section, in Reddit-speak) for those contemplating suicide—r/SuicideWatch—which exists to help people having suicidal thoughts to get help and talk about their problems.

The following day, alerted to the site’s existence by his wife and in search of his son’s last posts, Diefex’s father, Rick Duncan, logged in. Reading through the messages left under his son’s last post, Rick grew frustrated with some of the more ill-advised suggestions.

“Some posts were like, ‘Hey, just do it, just do it,’” says Rick. “It was just a little frustrating that when somebody writes something like that on there…that’s kind of insensitive.”

So he decided to weigh in.

“This discussion was started at about 5PM ET on Aug 20 by Diefex, someone who was very serious about asking this question,” he posted on Reddit, under username rsduncan1.

He wrote that while many of the Redditors answers to his son’s question were “very considerate and provided good advice,” others were “coarse and unfortunately, ill-advised.”

rsduncan1 went on to explain the nature of Diefex‘s “very serious poll,” and confirmed that Diefex, a.k.a. Bob Duncan, was his son, and that at 6:45 p.m. on Friday he had taken his own life.

To honor the family’s loss, he asked those who had mocked or ignored his son’s pleas to consider the consequences of their responses the next time they see a post like Bob’s.

“Do your best to help this person by finding out who he is (Google diefex, for example),” Rick wrote. “And [try] contacting authorities.”

“I know it didn’t cause him to do it, he probably had made up his mind before that, but when you see a question like that, it’s just…wow. Most people responded nicely, but it would’ve probably been better if people were a little more caring, or understanding.”

Paiga says this is one of the biggest problems with Reddit and other internet forums: “The ability for users to create fictitious scenarios in order to garner attention or create drama”—users known as trolls. Even still, he says, “Reddit is very good at accepting suicide threats as being legitimate cries for help.”

Elana Premack Sandler, a prevention specialist at the Suicide Prevention Resource Center, says that posting in an online community isn’t always a bad idea, and can be a way of reaching out for help. “Decreasing isolation, which is one potential result of being a part of an online community, does help decrease suicide risk,” she says. “Unfortunately, unlike calling a hotline or speaking with a mental health provider, the responses one may receive are not moderated by any code of safety or ethics.” Sandler also thinks Reddit should consider a means to track down a person expressing suicidal risk, noting that Facebook allows this via its report tool.

Paiga told me that “despite interacting with complete strangers, the [SuicideWatch] subreddit provides extremely compassionate responses, oftentimes offering to call or chat with the person who is thinking about suicide, in order to further look out for those who are questioning their will to live.”

Eran Cantrell, for her part, says she would have offered Diefex the same promises of good food, orgasms, and continued creativity if she could do it over again.

“Enough people try to promise that life will improve, that it’s full of happiness if only you look hard enough, but nobody can promise such things,” she says. “To someone who feels so hopeless, platitudes have a way of falling flat, and I’ve found can push them even deeper into depression. Only the barest pragmatism will ring true, and then only if the person is receptive, which this user clearly wasn’t. I did what I could.”

As for the tone of the comments, Cantrell thought they “were compassionate and offered some great reasons not to go through with it.” In general, she says she’s proud of his fellow Redditors “for the compassion they showed,” noting that it was “more than would have been shown elsewhere.”

As for her centrality to the situation, she admits, “It’s a little surreal.”

A little over 10 days after his son’s death, Bob’s father is back on Reddit searching for a way to make permanent the collection of tracks Bob had uploaded throughout the Internet.

“I knew some of these existed,” he wrote in a comment three days ago to a user who had collected a handful of links. “Now I need to learn how to download Bob’s songs onto a CD or on my computer. Anyone know how?”

A number of Redditors have offered up ideas, and one user, j1ggy, seems to be leading that effort over the past 48 hours.

Rick says he believes that 99 percent of the site’s users are well-intentioned as he’s received help and dozens of condolences from complete strangers.

There will be a memorial service in Philadelphia on Sunday, September 5, where friends and family hope to remember Bob for the soft-spoken musician he was.

As for a message to others who may one day find themselves in a thread such as Bob’s, his father told me, “I know that there’s a lot of discussion on Reddit, on all sorts of topics, and people like to be funny, or smart, or whatever. But when it gets to something like this…it’s a pretty serious thing. I’d just like to see everyone take it a little more seriously.”

Source

‘Een dwaas kan meer vragen dan tien wijzen kunnen beantwoorden,’ luidt een oud spreekwoord. Daarin weerspiegelt zich de vertwijfeling van de wijze tegenover de domheid. Een onbevangen kind dat nog niet heeft afgeleerd om in beelden te denken, zou kunnen vragen: waarom moeten die tien wijzen zich zo inspannen om de vragen van die ene dwaas te beantwoorden? Er zijn toch ook nog andere mensen? Waarom zoeken ze die niet op? Misschien ontmoeten ze dan heel bijzondere mensen, die ze nooit zullen ontmoeten zolang ze zo vlijtig en vergeefs de vragen van die dwaas blijven beantwoorden.

Zo lijkt het ook te gaan met het woord ‘narcisme’. Meer dan enig ander wetenschappelijk begrip is dit woord opgegaan in het dagelijks spraakgebruik, zodat wijzen het nauwelijks meer kunnen verklaren. En wij komen steeds duidelijker in een merkwaardige vicieuze cirkel terecht: hoe meer en hoe oprechter de psychoanalytici zich inspannen om het begrip ‘narcisme’ uit te diepen, nader uit te leggen en te differentiëren om het wetenschappelijk te kunnen gebruiken, des te aantrekkelijker wordt het – ook voor het dagelijks spraakgebruik – en daardoor is het voor zoveel betekenissen vatbaar geworden dat het in de praktijk niet meer gebruikt kan worden voor een nauwkeurige psychoanalytische begripsvorming.

Met het woord ‘narcisme’ als zelfstandig naamwoord kan naar believen een toestand, een ontwikkelingsstadium, een karaktertrek of een ziekte worden aangeduid. Daarom kan men het woord nog het best gebruiken als bijwoord of bijvoeglijk naamwoord, want dan kan men door aanvullingen enigszins preciseren wat men bedoelt.

Naast de dubbelzinnigheid waardoor het woord al in de wetenschappelijke literatuur wordt gekenmerkt, wordt het door het dagelijks spraakgebruik bovendien emotioneel ‘gekleurd’. Men associeert het met ‘op zichzelf verliefd’, ‘voortdurend met zichzelf bezig’, ‘egocentrisch’, ‘niet in staat tot objectrelaties’, ‘egoïstisch’. Zelfs psychoanalytici zijn niet altijd vrij te pleiten van deze negatieve emotionele connotatie, al proberen zij het woord ‘narcisme’ zo neutraal mogelijk te gebruiken.

Laten we even stilstaan bij die negatieve connotatie. Wat is eigenlijk egoïsme? Als vijftienjarige gymnasiast schreef Freud in zijn aforismenalbum dat de ergste egoïst iemand is die nog nooit op het idee is gekomen dat hij egoïstisch zou kunnen zijn. Veel mensen bereiken zelfs op hoge leeftijd niet de wijsheid van de vijftienjarige Freud en zijn echt van mening dat ze geen eigen behoeften bezitten, enkel en alleen omdat ze die niet kennen.

Onze verachting voor de ‘egoïst’ begint al heel vroeg. Een kind dat de bewuste of onbewuste verlangens van zijn ouders vervult, is een ‘braaf’ kind; wanneer het echter weigert dat aldoor te doen en eigen verlangens blijkt te hebben, noemt men het egoïstisch en beweert men dat het geen rekening houdt met anderen. De ouders komen meestal niet op het idee- dat zij het kind nodig hebben opdat het hun (egoïstische?) verlangens vervult, integendeel, ze zijn er heilig van overtuigd dat zij het kind moeten opvoeden omdat het hun plicht is het te helpen bij zijn ‘socialisatie’. Wanneer een aldus opgevoed kind de liefde van zijn ouders niet wil verliezen (en welk kind kan zich dat veroorloven?), dan zal het al vroeg leren ‘delen’, ‘geven’, ‘opofferen’ en ‘afstand doen’, lang voordat een echt delen, een waarachtig afstand doen binnen de mogelijkheden valt. Een kind dat negen maanden lang borstvoeding heeft gekregen, wil de borst niet meer en hoeft niet zo opgevoed te worden dat het ‘afstand’ doet van de borst. Een kind dat lang genoeg ‘egoïstisch’, ‘hebzuchtig’, ‘asociaal’ heeft mogen zijn, beleeft vanzelf eenmaal spontaan plezier aan delen en geven; een kind dat is ‘opgevoed’ voor de behoeften van de ouders, zal zo’n plezier misschien nooit beleven, ook al deelt het Voorbeeldig en plichtsgetrouw en lijdt het eronder dat anderen niet zo ‘lief zijn als hij zelf. Volwassenen die op die manier zijn opgevoed, zullen proberen hun eigen kinderen dit ‘altruïsme’ weer zo snel mogelijk ‘bij te brengen’, hetgeen bij begaafde kinderen heel gemakkelijk gaat. Maar tot welke prijs!

Het woord ‘egoïsme’ verliest zijn ondubbelzinnigheid wanneer men het nader onderzoekt. Dat geldt ook voor het ‘respect voor andere mensen’, dat ‘egocentrische’ mensen niet zouden bezitten. Wanneer een moeder zichzelf en haar kind vanaf zijn eerste levensdag kan respecteren, hoeft zij het nooit ‘respect bij te brengen’, dan zal het niet anders kunnen dan zichzelf en alle andere mensen serieus nemen. Een moeder echter die vroeger door h··r moeder niet aanvaard is zoals zij was, zal proberen respect voor zichzelf te veroveren door middel van de opvoeding. De tragische gevolgen van een dergelijk ‘respect’ zal ik in dit boek beschrijven.

Ook andere moraliserende waardeoordelen verliezen hun vanzelfsprekendheid wanneer men nagaat waar ze vandaan komen.

Het traditionele contrast tussen eigenliefde en liefde voor een ander is afkomstig uit het naïeve, kritiekloze dagelijks spraakgebruik. Als men het goed nagaat, is het namelijk ondenkbaar dat men andere mensen werkelijk liefheeft (en niet alleen nodig heeft) wanneer men niet kan houden van zichzelf zoals men is. En hoe zou men dat kunnen als men niet vanaf het eerste begin de mogelijkheid heeft gekregen de eigen oprechte gevoelens waar te maken en daardoor zichzelf te beleven ?

Voor de meeste mensen blijft hun ware ik definitief en diep verborgen. Hoe kan men ergens van houden als men het niet kent, als het nooit door anderen is bemind? Veel begaafde mensen leven zonder enig vermoeden omtrent hun ware ik, misschien verliefd op hun geïdealiseerde, aangepaste, onechte ik-tenzij een depressie verwijst naar hetgeen zij verloren hebben, of een psychose hen wreed confronteert met hun ware ik, waaraan zij dan hulpeloos, als aan een vreemde, zijn overgeleverd.

In deze drie opstellen, waarin ik wil proberen na te gaan wat de oorsprong is van het ik-verlies, zal ik bij de beschrijving van klinische beelden het begrip ‘narcisme’ niet gebruiken. Ik zal alleen af en toe van gezond narcisme spreken, ter aanduiding van het ideale geval van oprechte levenslust, een vrij contact met het ware ik, met de echte gevoelens. Het tegendeel daarvan is de ‘narcistische stoornis’, dat wil zeggen: de ‘eenzame opsluiting’ van het ware ik in de gevangenis van het onechte; dat zou ik echter niet als ziekte willen opvatten, maar als tragedie. Dit boek is onder meer bedoeld om de lezer te bevrijden van begrippen die een waardeoordeel inhouden, die de mens isoleren en daardoor discrimineren.

Omdat ik elk misverstand wil vermijden, wil ik duidelijk verklaren dat mijn gedachten omtrent ontstaan en behandeling van narcistische stoornissen op geen enkel punt in strijd zijn met de drifttheorie. De betekenis van Freuds ontdekking van de seksualiteit van het kind en zijn onderzoekingen over het driftleven, die zijn voortgezet door Abraham, Ferenczi en anderen, erken ik volledig.* De behandeling van driftconflicten bij de patiënt veronderstelt echter een levend, waarachtig ik als subject van die driftverlangens. Dat is nu juist wat bij onze patiënten lijkt te ontbreken. Wanneer ik met het inzicht in de samenhang dat ik nu heb verworven, terugkijk op de afgelopen twintig jaren van mijn werk, vind ik niet één analysant die geen ernstige stoornissen vertoonde waar het ging om de beleving van zijn ware gevoelens. Zonder deze basis blijft echter elke ‘verwerking’ van driftconflicten illusoir, dat wil zeggen: de intellectuele kennis van de patiënt wordt erdoor vergroot, zijn afweer soms ook versterkt, zonder dat zijn gevoelswereld erbij wordt betrokken. Wanneer men echter eerst de weg inslaat die bijvoorbeeld door de geschriften van Winnicott wordt gewezen, dan hervindt de patiënt samen met zijn ‘levenslust’ ook zijn bekwaamheid tot beleven, en vervolgens kan hij zich blootstellen aan verdrongen driftconflicten die dan onvermijdelijk vanzelf te voorschijn komen en bijzonder intens beleefd worden.

Wanneer ik dus in deze drie opstellen onder meer probeer te beschrijven hoe ik narcistische stoornissen pleeg aan te pakken, dan is dat niet bedoeld als alternatief voor de klassieke psychoanalyse, integendeel: binnen het kader van de psychoanalyse zoek ik een manier waarop de patiënt zijn zo vroeg verloren authentieke ‘levenslust’ kan herwinnen en zijn ware ik kan vinden.

* Vgl. hiermee thans A. Miller, Du sollst nicht merken. Pariationen ¸ber das Paradies-Thema (1981) (Nederlandse vertaling in voorbereiding), p. 66: ‘Toen ik Het drama van het begaafde kind schreef, dacht ik nog dat Freuds drifttheorie te combineren was met mijn ervaringen, en ik beschouwde mijn bijdrage tot de behandeling van narcistische stoornissen als een in veel gevallen noodzakelijke inleiding tot de behandeling van “conflictneurosen”. Naarmate ik me echter intensiever bezighoud met de theoretische consequenties van mijn ervaringen, en naarmate ik anderzijds zorgvuldiger en minder bevooroordeeld de traditionele theoretische denkbeelden toets op hun ervaringsinhoud, des te duidelijker zie ik dat deze een functie hebben in het totaal van de maatschappelijke verdringing, des te meer brokkelt voor mij de geldigheid van de drifttheorie van Freud af en des te dringender krijg ik behoefte aan afbakening.’

Vgl. voor deze ontwikkeling ook Am Anfang war Erziehung (1980), Nederlandse vertaling In den beginne was er opvoeding (1983).

Lees verder